Επιλογή σπουδών-επαγγέλματος και γονείς

career

Η στιγμή που αναδύεται το ερώτημα, τι να σπουδάσει ή τι επάγγελμα να ακολουθήσει το παιδί μου, μπορεί να αποτελέσει την αφετηρία σοβαρής ανησυχίας στο οικογενειακό περιβάλλον. Τι ξέρουμε ως γονείς και τι όχι;

Γνωρίζουμε τις τάσεις της αγοράς εργασίας και τα επαγγέλματα που ζητά η αγορά εργασίας σήμερα. Βοηθά αυτή η εμπειρία το παιδί μου; Κατά πάσα πιθανότητα όχι. Οι τάσεις της αγοράς εργασίας, αλλάζουν διαρκώς (και σίγουρα δεν θα παραμείνουν αμετάβλητες τα επόμενα 40 περίπου χρόνια που θα σπουδάσει το παιδί μου και θα ασκήσει κάποιο επάγγελμα). Τα επαγγέλματα πάλι, που ζητά η αγορά εργασίας, μπορεί επίσης να αποδειχθεί μια παραπλανητική συμβουλή. Μέχρι πριν δύο χρόνια περίπου, υπήρχε μια αυξημένη ζήτηση για ειδική αγωγή. Πλέον, κατευθύνονται τόσοι πολλοί απόφοιτοι (παιδαγωγικών και καθηγητικών σχολών) στην ειδική αγωγή, κάνοντας σχετικές μεταπτυχιακές σπουδές, που πιθανότατα τα επόμενα χρόνια, να έχουμε υπερπληθώρα αποφοίτων ειδικής αγωγής. Αν το παιδί μου λοιπόν, ξεκινήσει να φοιτά στο τμήμα Ειδικής Αγωγής, σε τέσσερα χρόνια θα έχει να αντιμετωπίσει τρομερό ανταγωνισμό στο επαγγελματικό του αντικείμενο.

Σκεφτείτε ακόμη, πόσο διαψεύστηκαν κάποια από τα «μοντέλα» απασχόλησης που γνωρίζαμε μέχρι τώρα.

Mother and daughter using laptop --- Image by © Kate Kunz/Corbis

Πρώτο παράδειγμα: απασχόληση στο δημόσιο. Όταν τελείωσα το μεταπτυχιακό μου στα χρηματοοικονομικά το 2002, πολλοί συμφοιτητές μου προτίμησαν να κατευθυνθούν στο Υπουργείο Οικονομικών. Οι καθαρές αποδοχές ενός εφοριακού, τότε, ήταν κάτι λιγότερο από 2.000 ευρώ (περίπου 1.000 € μισθός + 1.000 € επιδόματα). Τα τελευταία χρόνια, με το ενιαίο μισθολόγιο, οι αποδοχές μειώθηκαν στο μισό περίπου. Το 2002, θα ήταν αδιανόητο να σκεφτεί κανείς ότι μπορεί να απολυθούν δημόσιοι υπάλληλοι, από το 2009 και μετά έγινε μάλλον ξεκάθαρο ότι μπορεί και να γίνει. Σκεφτείτε πόσο πιθανό θα ήταν να διαψευστεί ένας γονέας, που το 2005 θα προσπαθούσε να πείσει το παιδί του να ακολουθήσει οικονομικές σπουδές για να απασχοληθεί σίγουρα και με καλό μισθό στο Υπουργείο Οικονομικών.

Δεύτερο παράδειγμα: παλαιότερα ένα πτυχίο και ένα μεταπτυχιακό, εξαντλούσαν το όριο των γνώσεων που μπορεί να ζητούσε η αγορά εργασίας. Πλέον, θα δείτε σε αγγελίες, δεξιότητες και γνώσεις που δεν εντάσσονται σε κάποιο συγκεκριμένο γνωστικό αντικείμενο ή δεν διδάσκονται σε κάποιο συγκεκριμένο πτυχίο ή ακόμη και μεταπτυχιακό (πχ αμερικάνικα λογιστικά πρότυπα, επαγγελματικές πιστοποιήσεις, γνώση συγκεκριμένων εφαρμογών πληροφορικής). Πολλές μελέτες, σε διεθνές επίπεδο αναγνωρίζουν ότι τα ακαδημαϊκά προσόντα δεν καλύπτουν επαρκώς τις ανάγκες της αγοράς1.

Από πού λοιπόν, θα έπρεπε να ξεκινήσει μια συζήτηση για τις σπουδές του παιδιού μου; Πιθανότατα από το τι πραγματικά το ενδιαφέρει. Θα συνεχίσουμε σε επόμενα άρθρα.

1 http://www.mckinsey.com/insights/social_sector/converting_education_to_employment_in_europe (μόνο το 35% των εργοδοτών πιστεύει οι απόφοιτοι εκπαιδευτικών προγραμμάτων είναι προετοιμασμένοι επαρκώς για να ανταποκριθούν στις ανάγκες της αγοράς, αντίθετα, το 74% των παρόχων εκπαίδευσης, πιστεύουν ότι οι απόφοιτοί τους, είναι έτοιμοι να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις της αγοράς)

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *